Waarom giraf een lange nek heeft

Vroeger toen de wereld jong was, waren de poten en de nek van de giraf ongeveer even lang als die van andere dieren. Eigenlijk zag hij eruit als een Kudu, maar dan met vlekken. Tot het land gebukt ging onder een droogte van vele maanden. Er heerste hongersnood en de dieren moesten elke dag vele mijlen afleggen voor gras en water.

Op zo’n dag waren de neushoorn en de giraf samen op pad. De gebarsten aarde zinderde onder de brandende zon. De dieren zuchtten en steunden. Ach beste vriend, sprak de giraf, kijk toch eens hoe ze allemaal over de vlakte draven in de hoop iets eetbaar te vinden. Ondertussen vertrappelde ze het weinige groen helemaal tot stof. De toestand werd alsmaar erger. Zie je die acacia’s?

Oehmplfrprl, beaamde de neushoorn, die ook toen al niet kon bogen op een overtuigend redenaarstalent. Hoeveel makkelijker zou het leven zijn, ging de giraf verder, als we de hoogste takken van de bomen konden bereiken. Daar zijn de blaadjes nog groen.

De twee vrienden wendden zicht tot Engai, die alles wat bestaat heeft gemaakt.  Aandachtig luisterde Engai naar de problemen van de neushoorn en de giraf. Hij beloofde hun een kruidendrankje waardoor ze lange poten en een hele lange nek zouden krijgen, zodat ze de frisse blaadjes in de top van de acacia’s binnen hun bereik zouden komen.

Morgen is het klaar sprak Engai, ik zal het middeltje klaarzetten. Kom het maar halen. Maar net die dag ontdekte de neushoorn nog een groen plekje waar hij zijn buikje rustig kon rond grazen. Daar was hij zo mee bezig, dat hij niet aan de afspraak met Engai dacht. De giraf wachtte een poosje op zijn vriend, maar vertrok tenslotte alleen.

Zonder veel moeite vond hij de kalebas die Engai had neergezet. Hij dronk hem helemaal leeg en kreeg er promt de kriebels in zijn poten en een tintelende nek van. Even later torende hij hoog boven de savanne uit.

Eerst vond de giraf het allemaal een beetje eng en was hij duizelig, maar na een tijdje wende het. Al vlug besefte hij de voordelen. In zijn nieuwe staat kon hij niet alleen bij de hoge bomen, hij kon ook alles vele beter overzien, want zijn blik reikte nu mijlenver. En dat was wel nodig ook!

De neushoorn had zich namelijk de afspraak met Engai herinnerd, maar alleen de lege kalebas gevonden. Toen hij iets later de boomhoge giraf ontdekte, besefte hij wat er was gebeurd. Terstond ging hij op zijn vriend af. Omdat de giraf hem echter van ver zag aanstormen, maakte hij zich tijdig uit de voeten.

Sinds die dag is de neushoorn een van de meest humeurige beesten van de savanne.