Deze ochtend na het ontbijt, werd ik even aangevlogen door een vogeltje. Ik was even vergeten dat de voorrangsregel hier niet geld. Het is hier ieder voor zich, wie het eerst aan het kruispunt is, mag als eerste weer door. Ik had dus even een verkeerde inschatting gemaakt en had een frontale botsing met het vogeltje. We zijn beide ongedeerd gebleven en hebben ieder onze eigen weg kunnen verder zetten.

Vandaag hadden we onze laatste lange busrit van 490km voor de boeg. We zijn rond de middag in Hermanus gestopt, om walvissen te spotten, maar we hebben er jammer genoeg geen gezien. We hebben wel twee zeehonden en een dassie gezien. Rond 18 uur zijn we dan aangekomen in onze laatste stop “Kaapstad”, hier zullen we onze laatste drie dagen doorbrengen.

Vandaag hebben we nog eens kunnen uitslapen, na een ijskoude nacht. Aangezien we in een soort van tent slapen (wel een luxueuze tent), koelt het hier heel snel af. We hadden wel een elektrisch deken, om ons warm te houden. Na het ontbijt hebben we weer kunnen ontspannen door een massage. Het ging door in een open tent, ook weer erg koud, maar we kregen een warm dekentje over ons. Doordat het een open tent was, konden we genieten van de echte natuur geluiden (vogels, eenden, waterfontijntje, nijlpaarden, olifanten,…). Daarna zijn we in een lekker warm bad gaan zitten, om weer op te warmen.

In de namiddag zijn we naar de Cango caves geweest, hier hebben we een mooie grotwandeling gemaakt. Eens terug in het hotel hebben we met een drankje nog even genoten van het uitzicht. ’s avonds hebben we struisvogel gegeten, dat was zo lekker! Dat mogen ze bij ons ook wel klaarmaken.

Deze voormiddag was een optionele excursie, die wij niet hebben meegedaan. Dus hebben we deze voormiddag wat rond gelopen in het stadje Knysna. We hebben hier eerst een heerlijke milkshake gedronken, die ik mij achteraf weer beklaagd heb. Om het uur moest ik op zoek gaan naar een toilet, omdat ik zo’n buikkrampen had. We weten nu ondertussen dat we niets meer met melk mogen drinken, want we zijn met enkelen die erop reageren.

In de namiddag zijn we op bezoek geweest bij een struisvogelkwekerij. We hebben hier een rondleiding gekregen. Struisvogeleieren zijn zo sterk, dat we er konden gaan opstaan. We hebben struisvogels van een dag oud gezien en we hebben er van enkele maanden oud gezien. We zijn even een kijkje gaan nemen in de broeikassen en hier hebben ze ons getoond hoe je kan zien of het ei een kuiken bevat. Daarna hebben we ook de verschillende soorten veren gezien en hebben ze ons getoond hoe je er een plumeau van maakt. Als laatste hebben we ze kunnen laten eten uit ons hand. Dit was ook weer een speciale ervaring, je komt niet elke dag een struisvogel tegen.

Weetje: Wist je dat struisvogels steentjes eten om hun eten beter te kunnen laten verteren?

In de voormiddag hebben we een kleuterschooltje bezocht. Er waren 2 klasjes met ongeveer 33 leerlingen tussen de 3 en 6 jaar en 2 leerkrachten per klas. Ze hebben enkele liedjes voor ons gezongen en achteraf hebben we even met hen kunnen spelen.

In de namiddag hebben we het Tsitsikamma nationaal park bezocht. We hebben meerdere trappen moeten afleggen, om aan de hangbrug te geraken. De laatste paar trappen voor de brug waren heel stijl naar beneden en je keek recht de ravijn in. Ik kreeg even een paniek aanval door dit zicht. Ik heb eraan gedacht om terug te keren, maar ben toch verder gegaan. Op de brug zelf hebben we een slotje gehangen (iets wat we elke vakantie doen), voor mij nu ook een teken van overwinning van mijn angst. Ik heb doorgezet en heb nog van het uitzicht kunnen genieten.

De zee was hier spectaculair! De golven kwamen zo hoog. Het is iets wat je enkel in het echt kan beleven, want op foto zegt het niet zo heel veel. We hebben wel ons best gedaan om het op foto te krijgen.

Vandaag was onze langste dag, we hebben ongeveer 500km gereden. Er valt dan ook niet zo heel veel te vertellen over vandaag, want we hebben enkel in de bus gezeten.

Zoals je op de foto’s kan zien is het hier echt wel super mooi. Een helder blauwe zee, maar veel te wild om in te zwemmen.

Vandaag hebben we eens kunnen uitslapen. Om 10 uur vertrok onze wandeling richting de kloof. We hebben eerst een deel met een bootje gevaren, daarna hebben we een stuk te voet gedaan en om aan de kloof zelf te komen, moesten we nog een deel met de boot gaan. Jonas heeft hier dan ook kunnen zwemmen, daarvoor moest hij wel vanaf de kloof springen. Achteraf heb ik voor een langere wandeling terug richting hotel gekozen. Jonas is met al de rugzakken, met de boot teruggegaan. Hij heeft dan even met de boot mogen varen. Tijdens mijn wandeling heb ik hele mooie uitzichten gezien.

In de namiddag ben ik samen met Noura naar Xhosa geweest. We hebben voor een laatste keer de Afrikaanse cultuur kunnen verkennen. Jonas wou graag even een dagje rust aan het zwembad.

Ook vandaag was weer een lange busrit van 7 uur. We zijn even gestopt bij het graf van Nelson Mandela. We konden hier niet dichtbij komen, omdat het niet toegankelijk is voor toeristen. Maar we hebben het wel van op een afstand kunnen zien. Verder op weg richting het hotel, zijn we veel branden tegen gekomen. Niet enkel natuur, maar ook huizen stonden in brand.

Eens aangekomen in het hotel, werden we verwelkomt met een dans. Daarna zijn we even het domein gaan verkennen, we zijn even tot aan het strand gewandeld. Het is zoals ze zeggen, de wild coast is een klein paradijs, het is hier zo mooi.

Doordat ik last had van buikloop en misselijkheid ben ik op tijd mijn bedje in gegaan. Jonas heeft goed voor mij gezorgd.

Vandaag hebben we de Sani pass beklommen. Na twee uur en dertig minuten hebben we een hoogte van 2873 meter bereikt, waarbij we de laatste 8km nog 1000 meter zijn gestegen. Eens we boven waren, zijn we bij een vrouw in Lesotho op gezoek geweest. Hier hebben we overheerlijk brood kunnen proeven. Na ons bezoek, hebben we geluncht in de hoogste pub van Afrika en we hebben nog even van het uitzicht kunnen genieten. Daarna hadden we weer een lange rit terug naar beneden.

’s Avonds in het hotel hebben we ons laten verwennen door een full body massage. Het was weer een heerlijk rustmoment, nu zitten onze spieren ook weer helemaal los en voor een goedkoop prijsje.

Deze morgen werden we wakker met meerdere mensen die op ons terras stonden. Wanneer we gingen kijken wat er te zien was, zagen we dat er een nijlpaard aan ons zwembad lag. zo dichtbij zijn we nog nooit geraakt. Achteraf gezien, zijn we allemaal zelfs veel te dicht gekomen. We hebben veel geluk gehad dat het nijlpaard is blijven liggen. Het blijft tenslotte een wild dier je weet nooit hoe het zal reageren.

Na ons ontbijt volgende een lange dag van 7 uur in de bus. Rond de middag hebben we het museum bezocht waar Nelson Mandela werd gearresteerd. ’s Avonds heb ik Amarula leren drinken, zo lekker! Ook hebben we al enkele shotjes uitgeprobeerd.

Jonas neemt zo snel accenten over. Ik ben met een Belg op vakantie vertrokken, maar ik zal met een Hollander terug naar huis gaan. Woordjes die hij heeft overgenomen: “Ja, toch” en “Fantastisch, toch”.

Eens, lang geleden, had Hippo het nijlpaard nog haar. Het was een prachtige, donkerbruine vacht, met heel dik, zijdezacht haar. En trots dat hij erop was! Hij paradeerde door het bos en langs de oever van de rivier, zwaaide opschepperig met zijn prachtige, zijdeachtige staart en vond dat de andere dieren hem moesten bewonderen.

“Ben ik niet elegant? Hebben jullie ooit zo’n prachtige zijdezachte vacht gezien?” wilde hij weten. De meeste andere dieren moesten niets van de opschepperij hebben. Alleen de apen in de bomen sloofden zich uit om hel gelijk te geven.

“Wat ben je toch mooi, Hippo! Jij hebt de meeste haren van allemaal! Jouw donkerbruine vacht is net zijde, daar kan iedereen aan zien hoe ontzettend belangrijk jij bent!” en ze drapeerden slingers van groene klimplanten over Hippo heen, en zwaaiden door de bomen achter hem aan. Ze gaven hem zo vaak complimentjes, dat hij bijna barste van trots.

Al snel werd Hippo zo ijdel, dat hij bijna de hele dag bij de vijver bleef. Daar kon hij zijn spiegelbeeld in het water bewonderen. “Kijk dan toch! Kom allemaal eens naar me kijken! Die apen hebben gelijk! Bekijk mijn zachte oren, mijn schitterende staart en mijn volmaakte figuur maar eens goed. En dan heb ik ook nog de dikste vacht van alle dieren, dus ik moet wel de belangrijkste zijn in het bos.”

En hij werd zo ijdel dat hij de baas begon te spelen over de andere dieren. De vissen en de watervogels mochten geen rimpeltjes meer maken in het spiegelgladde oppervlak van de vijver als hij zichzelf er vol bewondering in bekeek. De vogels moesten zijn vacht schoon maken. Haas moest doorns uit zijn voeten halen. Omdat hij de dikste vacht had en dus het belangrijkste dier in het bos was, stond Hippo erop dat hij de sappigste planten kreeg. En als het geregend had, was hij ook de eerste die vers water uit de rivier mocht drinken.

Als een van de dieren ongehoorzaam was, werd hij vreselijke driftig en dreigde hij met de meest afschuwelijke straffen. Na een poosje hadden de andere dieren er schoon genoeg van. Ze hielden een bijeenkomst in het bos, ver weg van Hippo. “Het is onuitstaanbaar!” vonden ze allemaal. “We zijn geen baas meer over onszelf! – weg met Hippo! Weg met Hippo!” riepen ze in koor. “Nee, wacht eens even.” Zei haas. Hij ging in de kring staan. “Ik denk dat Hippo e zelf niets aan kan doen. Het komt vast door die prachtige dikke vacht van hem dat hij zich zo onmogelijk gedraagt.”- “Nou… ja… dat zou best kunnen… misschien heb je gelijk…” mompelde de andere dieren. “In dat geval,” zei haas, “Heb ik een plan. Jullie doen precies wat ik zeg en dan zullen we wel eens zien wat er gebeurt.”

De dieren deden inderdaad precies was Haas had gezegd. Eerst zochten ze zoveel mogelijk droog gras bij elkaar. Dat legden ze op een hoop onder de grote moelaboom, naast de slaapplaats van Hippo. Olifant stak zijn slurf in de lucht en snoof. Toen hij aankondigde dat het zou gaan onweren, spreidden de dieren al het gras in een dikke laag om Hippo’s slaapplaats heen. En toen Hippo wilde weten waar ze mee bezig waren, zeiden ze precies wat Haas hun voorgezegd had.

“O, prachtig schepsel met uw schitterende haren, edelste en belangrijkste Hippo, we maken uw slaapplaats lekker warm, want het wordt winter en we kunnen niet toestaan dat de koude wind uw dikke vacht met die prachtige haren in de war maakt!”

Het onweer kwam dichterbij, de lucht werd zwart en de donder rommelde in de verte. Hippo kroop lekker diep weg in zijn warme nest en de andere dieren renden weg. Ze verstopten zich aan de andere kant van het bos, precies zoals Haas had gezegd. Terwijl zij zich uit de voeten maakten, verstopte Haas zich achter een graspol bij de rivier. Hij wenste uit alle macht dat zijn plan zou lukken en wilde zien wat er ging gebeuren.

Één. Daar was de eerste bliksemflits. Hij siste door de lucht. Twee. Dat was de tweede flits. Hij verlichte de donkere nacht. “Kom op, kom op nou” smeekte Haas. “Driemaal is scheepsrecht! Kom op!” en drie. Dat was de drie-maal-is-schaapsrecht-bliksemflits. Hij sloeg in de grote moelaboom en stuurde een vurige slang langs de takken omlaag, naar de cirkel van droog gras waar Hippo middenin lag. Binnen een paar tellen was het een muur van wilde, knetterende vlammen. En Hippo lag nu helemaal niet meer zo lekker te slapen. Hij rende in paniek heen en weer totdat zijn lange haar ook in brand vloog en hij geen keus meer had. Hij rende zijn slaapplaats uit en – PAAHLLONSSSSS! – sprong in de rivier. Haas stond op de oever en staarde naar de kringen in het donkere water. Eerst dacht hij dat ze te ver waren gegaan en dat Hippo – en niet alleen zijn harige vacht – voor altijd was verdwenen. Maar hij had zich geen zorgen hoeven maken. Want toen de regen in dikke druppels begon te vallen, zag Haas iets boven water komen. Het was een paar oren, die vroeger zijdeachtig waren geweest. Ze werden gevolgd door een paar neusgaten, die vroeger harig waren geweest. Met een diepe zucht van opluchting ging hij op weg om de andere dieren te zoeken.

“Het is gelukt!” riep hij toen hij ze had gevonden. “Het is fantastisch goed gelukt! Hippo mankeert niets, maar zijn vacht, de oorzaak van zijn trots en zijn onverdraaglijke gedrag is weg. Voortaan zijn we weer baas over ons eigen leven.” En Haas had gelijk. Toen het ochtend was geworden, trok Hippo zijn poten uit de modder van de rivier en liep naar de vijver om eens naar zichzelf te kijken. Hij ontdekte dat hij nu een groot kaal dier was, met alleen wat haartjes in zijn oren. Hij had geen prachtige staart meer, hij had nu een dik, grijs lijf, zonder donkerbruine vacht.

Toen hij dat zag, rende gij naar de rivier. Met een luid MWOEOEOEOEOE, MWOE blies hij alle adem uit zijn longen en liet zich vol schaamte in het water zakken. En daar hij altijd blijven wonen. Hij komt alleen boven water als hij lucht moet hebben en hij graast alleen ’s nachts langs de rand van het bos. En dan liggen alle dieren die hem nog gekend hebben in zijn donkerbruine zijden dagen, lekker te slapen.